Arriskua, hau une batean konpontzen da

“Presaka ibili beharra. Beti presa madarikatuak”. Aiene hori askotan entzun dugu, mantentze-lanetako istripuez hitz egitean.

Urgentzia, presa, mantentze-lanen berezko zerbait da. Lantegi baten baliabiderik urriena lan egiteko denbora da, eta ekoizpenean galdutako minutu bakoitzak diru asko balio du.

Mantentze-lanetako langileak begia mugikorrean jarrita ibiltzen dira beti, larrialdi hori irakatsi zaie, eta ohikoa izaten da edozein auditoretza-bileratatik korrika atera behar izatea, haien deiek ezin baitute itxaron.

Baina, bide-trafikoan gertatzen den moduan, lotura zuzena dago abiaduraren eta arriskuaren artean. Bide-segurtasuneko azterketa batzuen arabera, abiadura %1 murriztuz gero, lesioak eragiten dituzten istripuak %2 murriztu daitezke, lesio larriak dituzten istripuak %3 eta heriotza-istripuak %4. Bada, antzeko proportzioak suma ditzakegu fabrikako lanetan.

Baina, programatu gabeko mantentze-lan guztiek berez duten urgentziatik haratago, funtsezkoa da lan horiek beren prestaketa-urrats guztiak jarraitzea. Horretan, ezin da presarik izan.

2021. urtearen hasiera aldera, bizikleta elektriko bat erosi nuen egunero Algorta eta Bilbo artean egiten dudan ibilbidea egiteko.

Geroztik, urtean 3.000 kilometro inguru egin ditut bizikleta gainean, eta hori ez da izan litekeen beste, zeren, dena esan behar da, ez naiz bizikletaz joaten euria egiten badu, gorbata jantzi behar badut edo oso berandu itzuliko banaiz, edota… baina kilometro oso onak dira iraunkortasunerako eta nire osasunerako.

Zorrotz jokatzen dut bizikleta behar bezala mantenduta izateko. Aseguru bat kontratatu dut. Kaskoa, eskularruak eta ehun erresistenteko txamarra erabiltzen ditut. Semaforo guztiak errespetatzen ditut. Ez dut inor eskuinetik aurreratzen, eta ez naiz zirkulazioan sigi-saga ibiltzen. Etxetik garaiz irteten naiz, eta ez naiz inoiz presaka joaten.

Inoiz ez dut ezbehar txiki bat ere izan.

2022ko abenduko ostiral bateko arratsalde batean euria barra-barra hasi zuen. Etxean presaka genbiltzan, asteburua igarotzera joan behar genuelako.  Goiz hartan, bizikleta garaje komunitarioan utzi nuen, teorian denbora asko utzi behar ez den toki batean.

• Maleta ixten amaitzen duzuen bitartean, garajera jaitsiko naiz bizikleta gordetzera.
• Azkar ibili, … eta erditan geratu gara-eta.
• Bai, bai, ez kezkatu, segituan moldatuko naiz.

Nahiz eta pentsatu ez banuen ere, bururatu zitzaidan, azkar egiteko, ideia ona zela bizikleta garajearen barruan 20 metro mugitzeko, gainean jarrita egitea, baina zorua bustita zegoen. Emaitza imajinatuko duzue: lepauztaia hautsita. Bi ebakuntza eta errehabilitazio luzea eta batzuetan nahiko mingarria.

Hain zuzen ere, fabrikako jendeari eskatzen dioguna egin nuen, batez ere dena ondo dabilela ziurtatzen duten pertsonei, mantentze-lanetako langileei, lanean ez egiteko eskatzen dieguna: ez nuen pentsatu egin baino lehen.

Baina “egin aurretik pentsatzeko” eskaera horretan eraginkorrak izateko, enpresen erantzukizuna da mantentzeko behar adinako estaldura eta estaldura egokia ematea, beharrezkoa den guztietan. Jakina, produkzioa martxan dagoen txanda guztietan egin behar da, baina baita ere martxan jartzeak (egunerokoak, astekoak edo urtekoak) denborarekin egiteko eta protokolo guztiak urratsez urrats jarraitzeko moduan prest daudela ziurtatzeko.

Gure erakundeak ezin du gure lankideetako inor honako hau esateko egoeran jarri: “Hau une batean konpontzen da”, “kalez” jantzita eta burua asteburuari begira duela; izan ere, esaldi hori, egoera hori, gaizki ulertutako eginbide hori, arrisku-egoera baten ataria da, eta ziurrenik eta agian istripu baten ataria.

 

Luis Blanco Urgoiti

AVEQ-KIMIKAko idazkari nagusia